การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างรูปแบบการบริหารการเสริมสร้างวินัยในตนเองของนักศึกษาสถาบันอุดมศึกษาเอกชน โดยแบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาองค์ประกอบของรูปแบบการเสริมสร้างวินัยในตนเองของนักศึกษาสถาบันอุดมศึกษา กลุ่มผู้ให้ข้อมูลจำนวน 15 คน ประกอบด้วย ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการนักศึกษา หรือผู้รับผิดชอบงานด้านวินัยนักศึกษา ของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ขั้นตอนที่ 2 การสร้างรูปแบบการบริหารการเสริมสร้างวินัยในตนเองของนักศึกษาสถาบันอุดมศึกษาเอกชน โดยใช้วิธีเทคนิคเดลฟาย จากผู้เชี่ยวชาญด้านงานบริหารกิจการนักศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ในระดับรองอธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา หรืออาจารย์ที่ปรึกษาที่มีตำแหน่งทางวิชาการระดับผู้ช่วยศาสตราจารย์ รองศาสตราจารย์ และผู้ที่เกี่ยวข้องกับงานกิจการนักศึกษาสถาบัน อุดมศึกษาเอกชน จำนวน 17 คน ขั้นตอนที่ 3 การประเมินรูปแบบฯ ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ในการนำรูปแบบไปใช้ ประกอบด้วย ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการนักศึกษา หัวหน้างานหรือผู้ที่รับผิดชอบงานด้านวินัยนักศึกษา จำนวน 30 คน สถิติที่ใช้ ได้แก่ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ มัธยฐาน ฐานนิยม ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ ผลการวิจัย พบว่า 1. องค์ประกอบของรูปแบบการบริหารการเสริมสร้างวินัยในตนเองของนักศึกษาสถาบัน อุดมศึกษาเอกชน ตามความเห็นของผู้ให้ข้อมูลพบว่า กระบวนการหรือวิธีการเสริมสร้างวินัยในตนเองของนักศึกษา ประกอบด้วย นโยบายบริหาร การกำหนดบทบาทหน้าที่ของผู้รับผิดชอบ โครงการ/กิจกรรม งบประมาณ และการติดตามและประเมินผล (ค่าเฉลี่ยคิดเป็นร้อยละ 99.58) 2. ผลการตรวจสอบด้วยเทคนิคเดลฟาย ผู้เชี่ยวชาญเห็นด้วยกับแบบแผนและขั้นตอนของแต่ละองค์ประกอบของรูปแบบฯ (ค่ามัธยฐาน ระหว่าง 4.00-5.00 และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ อยู่ระหว่าง 0.00-1.00) 3. ผลการประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ในการทำรูปแบบฯ ไปใช้ พบว่า รูปแบบการบริหารการเสริมสร้างวินัยในตนเองของนักศึกษาที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น มีความเหมาะสมในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 4.17) และมีความเป็นไปได้ในการทำรูปแบบฯ ไปใช้ อยู่ในระดับมากเช่นกัน (ค่าเฉลี่ย = 3.93)
This research aimed to create a self-discipline management model for private higher education students. It was divided into 3 stages. Stage 1 studied elements of a self-discipline management model for private higher education students with 15 samples. The researchers used the purposive sampling consisting of the assistant rector for student affairs administration, the director of student affairs office, or person responsible for students’ discipline of private higher education in Bangkok Metropolitan Region. Stage 2 created a self-discipline management model for private higher education students by using Delphi technique from 17 experts on student affairs administration for private higher education, that is, the vice rector for student affairs administration, the assistant rector for student affairs administration, or advisors with academic position of assistant professor or associate professor, and person involved in student affairs administration for private higher education. Stage 3 evaluated the developed model. The sample groups used for evaluating appropriateness and feasibility of the model consisted the vice rector for student affair administration, the director of student affairs division, head or person responsible for students’ discipline, accounting for a total of 30 informants. The statistics used in this research were frequency, percentage, median, mode, Standard Deviation, and interquartile range. The results of the research showed that 1. The elements of a self-discipline management model for private higher education students, the informants considered that processes or methods of self-discipline management for students consist of management policies, determining roles and duties of people responsible, projects/activities, budget, and monitoring and evaluating results ( = 99.58%). 2. The verification result by using Delphi technique agreed with patterns and stages of each element of a self-discipline management model for private higher education (the median between 4.00-5.00, and the interquartile range between 0.00-1.00). 3. The evaluation results of appropriateness and feasibility of the developed model were at a “high” level an appropriateness of the model (mean = 4.17) and a feasibility in applying the model (mean = 3.93).