การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารงานกิจการนักเรียนในยุคดิจิทัล ของโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชนในพื้นที่จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยดำเนินการวิจัย 3 ขั้นตอน คือ 1) ศึกษาองค์ประกอบของการบริหารงานกิจการนักเรียนในยุคดิจิทัล จากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง พร้อมทั้งสำรวจสภาพปัจจุบัน ด้วยการสัมภาษณ์รองผู้อำนวยการ และฝ่ายกิจการนักเรียนที่รับผิดชอบงานกิจการนักเรียน 2) สร้างรูปแบบการบริหารงานกิจการนักเรียน ในยุคดิจิทัลและประเมินความถูกต้องและความเป็นประโยชน์ของรูปแบบโดยผู้เชี่ยวชาญ 3) ประเมิน ความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของรูปแบบการบริหารงานกิจการนักเรียนในยุคดิจิทัลโดยผู้บริหาร โรงเรียนและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 20 คน และทดลองใช้รูปแบบการบริหารงานกิจการนักเรียน ในยุคดิจิทัล กับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 10 คน โรงเรียนครัวภาร จังหวัดฉะเชิงเทรา เพื่อประเมิน ความเป็นไปได้ในการใช้จริง ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบหลักในงานกิจการนักเรียน แบ่งออกเป็น 4 ด้าน คือ ด้านงาน ระเบียน ด้านกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน ด้านสวัสดิการและความปลอดภัย และด้านสัมพันธ์ชุมชน โดยใช้ หลักการบริหารแบบ PDCA มาใช้บริหารร่วมกับองค์ประกอบทั้ง 4 ด้าน มีการสร้างคู่มือ และทดลองใช้ รูปแบบการบริหารงานกิจการนักเรียนในยุคดิจิทัล กับโรงเรียนศรีวรการ ผู้ทดลองใช้พบว่าคู่มือ มีรายละเอียดครบถ้วน มีประโยชน์ มีคุณค่าต่อนักเรียน และสามารถดำเนินการตามคำแนะนำ ในคู่มือได้ และเมื่อสอบถามผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 20 คน พบว่าทุกรายการมีความเหมาะสม และ มีความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด ยกเว้น 2 รายการที่มีปัญหา คือ ผู้ปกครองและนักเรียนบางคน สามารถเข้าถึงระบบออนไลน์ได้น้อย และงบประมาณของโรงเรียนอาจไม่เพียงพอในการสนับสนุน การดำเนินงานระบบดิจิทัล
This research aimed to develop a digital-era student affairs management model for schools under the Office of the Private Education Commission in Chachoengsao Province. The research was conducted in 3 stages: 1) Studying the components of digital-era student affairs management from relevant documents and research, along with surveying the current situation through interviews with deputy directors and student affairs officers responsible for student affairs; 2) Creating a digital-era student affairs management model and evaluating its accuracy and usefulness by experts; and 3) Evaluating the suitability and feasibility of the digital-era student affairs management model by 20 school administrators and stakeholders, and pilot-testing the model with 10 stakeholders at Sriworakarn School, Chachoengsao Province, to assess its practical application. The research results found that the main components of student affairs work are divided into four areas: records work, student development activities, welfare and safety, and community relations. The PDCA management principle was applied in conjunction with these four components. A manual was created, and the digital-era student affairs management model was piloted at Sriworakarn School. The pilots found the manual to be comprehensive, useful, valuable to students, and feasible to follow the instructions in the manual. And when surveying 20 stakeholders, it was found that all items were highly suitable and feasible, except for two items that presented problems: some parents and students have limited access to online systems, and the school’s budget may be insufficient to support the operation of digital systems.